De laatste 2 weken van mijn vakantie verliepen anders dan gedacht.
Aanvankelijk stond de vakantie in het teken van de Harz. De wandelingen, het fietsen en de rust deden mij goed. Het was ook prachtig weer. Ik had mij ook voorgenomen om bij terugkomst lekker te blijven bewegen in het ritme dat ik daar langzaam weer had opgedaan. Maar bij thuiskomst begon er iets anders te bewegen..
Het werd beduidend slechter weer en mijn plannen om wat in de tuin te gaan doen en dan met name wat ik anders wilde gaan doen in de tuin vielen letterlijk in het water. Mijn tuinhekje in de voortuin heb ik uiteindelijk gerepareerd en uiteraard hou ik mijn tuin bij door te schoffelen, harken en onkruid weghalen, etc. maar ik besloot om mijn woonkamer helemaal anders in te gaan richten.
Wat begon als het schuiven van meubels, groeide uit tot het creëren van een hele nieuwe ruimte. Niet alleen letterlijk, maar ook gevoelsmatig.
Ondanks mijn tinnitus heb ik geinvesteerd in nieuwe audioapparatuur en een nieuwe tv meubel en ontdekte opnieuw hoeveel muziek voor mij betekent. Niet alleen als achtergrondmuziek, maar als een vorm van aanwezigheid. Sommige nummers luister ik al tientallen jaren, maar toch hoor ik ze opnieuw.
Terugkijkend ging deze verandering niet over meubels, een versterker of luidsprekers.
Ruimte om te luisteren.
Ruimte om te voelen.
Ruimte om gewoon te zijn.
Misschien is dat wat deze vakantie mij het meest heeft gebracht.
Niet méér doen, maar meer aanwezig zijn in wat er al is.
Thuiskomen in mezelf.
